اطّلاعات و محفوظات و تهيّهء سرمايهء جدال و تداركات دستمايهء خود نمايى . به سخن ديگر ، آن كه خواهان پيروى از پيشواى كامل است بايد نسبت به وى شناسا گردد ، آن هم بدين نحوه از شناسايى كه معرفت وى بر جانش نشيند و حاصل وجودش جز محصول آن معرفت و الا نباشد ، راه را بشناسد و در آن گام نهد ، نه به قدم پاى ، بلكه بدين گونه كه از سرْ پاى سازد و آنگاه در آن راه گام گذارد ، يعنى با تمام وجود و به تمام همّت و با كليّهء عقل و جميع بصيرت خويش ، سالك اين طريق گردد و به جانب اين مقصود روانه شود . اگر مىخواهيم آدم شويم چاره‌اى نداريم جز آن كه دم غنيمت شماريم ، غفلت روا نداريم ، از پى اين عزيزان صاحب دم و پيشوايان اعظم روانه شويم ، مردانه تبر برداريم و درِهوس را از جاى بركنيم و جان را خلاص كنيم ، ورنه راهى ديگر در پيش نمىماند جز نامرادى و نوميدى و بىنصيبى و بى حاصلى . راه همين است و جز اين نيست كه بى تأمّل و با شتاب از طريق تبديل صفات و محو سوء عادات روبه راه شويم ، از فردا فردا گفتن بپردازيم به امروز بسنده كنيم ، بار خود را ببنديم و كار خويش را به صورتى كه شايسته است بسازيم و بيش از اين كار امروز را به فردا نيندازيم ، از نور نبىّ عظيم و امام كريم خويش بهره‌ور شويم ، روشن شويم و روانه شويم و به مقصد برسيم تا بى هيچ تعلّلى اين بى حاصلى پايان پذيرد و اين آلودگى كه مايهء رنج خويش و بيگانه است تمامى گيرد . در تطبيق خويشتن با اطوار و اعمال آن راهنمايان طريقت توحيد بى هيچ سخن و بدون ترديد به قدر قوّهء خود بكوشيم ، باشد كه از صفات شهوت زده و از حركات نقصان آلود خود فانى شويم تا در حدّ استعدادى كه به بركت موهبت حق داريم به صفات و ملكات آن بزرگواران باقى گرديم ، از خود خالى شويم و از آلايش‌هاى خود ، تا از فضايل آن عزيزان به قدر ظرف وجودى خويش پُر شويم و در نتيجه ، آسايش و آرامشى را كه مطلوب جان طالب ماست به دست آوريم .